Soms gaat het leven vanzelf. En soms stokt het. Sta je stil. Flow hebben, houden: waarom is dat zo lastig?
Verleden
Wat was, is niet meer. Niks zal ooit precies hetzelfde zijn als vroeger. En toch hangt het verleden als het ware nog voor een stukje in ons. Onze herinneringen. Onze kijk op de wereld, op onszelf en de mensen om ons heen. Het is allemaal beïnvloed door wat we hebben meegemaakt. Een deel vinden we fijn: we hebben geleerd, ontwikkeld. En een deel zijn we liever kwijt.
Fantasie
En dan kunnen we ook nog fantaseren. Nadenken over hoe ons verleden anders had kunnen lopen. “Wat als ik toen ….” Dat geeft allerlei opties, die er eigenlijk niet zijn. Natuurlijk kunnen we de gebeurtenissen die zijn geweest, niet veranderen. En het opent zomaar een hoop zware gevoelens. Wanneer we vooral fantaseren over hoe het beter had kunnen gaan met ons.
Realisme
Een realistische kijk op onszelf lijkt te helpen. “Zo is het nu eenmaal gegaan.” Of: “ik moet mij er bij neerleggen. En heel veel was ook wél leuk, toch?” Het zijn manieren om te proberen, iets los te laten. Meestal helpt het niet echt. Of eventjes, en dan komt het weer terug.
Ervaren
Een andere manier van omgaan met je verleden, is het openstellen voor de ervaring. De ervaring die hoort bij de gebeurtenissen. Wat het werkelijk voor je betekent heeft. Je zou kunnen zeggen: al onze levenservaringen zijn als een soort pakketjes. Als doosjes die je kan openen. Kijken, voelen, luisteren, proeven, wat er in dat doosje zit. Je zintuigen inzetten, zodat het lichaam helemaal contact kan maken met de gebeurtenis.
Beleving verandert
Wanneer je zo aan de slag bent met wat je is gebeurd, verandert er iets. De gebeurtenis zelf, niet. De ontmoeting is gebeurd. Maar je beleving kan veranderen. Heel sterk veranderen zelfs. En daarmee ook, wat de betekenis is van die ontmoeting voor jou.
Visies
Wij mensen zijn allemaal kunstenaars, magiërs. We zijn in staat om elke feitelijke gebeurtenis, heel verschillend te beleven. Vooraf, tijdens en na de gebeurtenis. De één vindt het grappig wat er gebeurt, de ander onbelangrijk en weer een ander herkent zich erin. Verschillende belevingen, visies. Met hele verschillende gevoelens er bij.
Super power
Daarin ligt onze super power: we kunnen dezelfde gebeurtenis, anders gaan beleven. Natuurlijk: er zitten wel grenzen aan. Een botsing met een auto zal niet snel alleen maar leuk zijn. Maar misschien was je tot dat moment teveel bezig met onbelangrijke dingen. En maakte de botsing je wakker. Niet alles hoeft ook een positieve kant te krijgen. Maar waar dat oprecht voor jou klopt en kan, ligt daar een mogelijkheid.
“Ik wil graag…”
In een sessie maken we gebruik van die kracht van ons, een andere beleving te krijgen bij ons zelf. Dat doen we zonder trucjes. Het ‘enige’ wat we doen, is volgen wat er gebeurt wanneer we ruimte geven aan ons verlangen. Want daar begint het: “ik wil graag …”. Je wilt iets veranderen. En hebt daar echt wat voor over, anders kwam je niet bij mij langs. Zonder verlangen geen regie over je ontwikkeling.
Obstakels
Zodra je uitspreekt wat je wilt, komen de obstakels meestal ook vlot in beeld. De redenen waarom je verlangen, nog geen werkelijkheid is. Die obstakels hebben altijd te maken met je verleden. Met levenservaringen. Die als het ware je een bepaalde richting op zetten. Het kan je kijk op mensen beïnvloeden. Of hoe je over jezelf en je eigen behoefte denkt. Meestal gaat het om belangrijke effecten, anders was het een te makkelijk obstakel.
Smelten
Door bezig te zijn met die gebeurtenissen van toen, verandert de impact op je. Wat het ook is: het ervaren van wat die gebeurtenis met je doet, is een verwerkingsproces. Er komen nieuwe inzichten. Dingen krijgen meer een plek of een heel andere interpretatie. Het verhaal over je leven en wie je bent, verandert een stukje.
Jij
Waarom gaat dat zo? Het belangrijkste is, dat de sessie helemaal ingericht is op jou. Zodat jij, zoals je bent, rustig kan kijken naar die gebeurtenissen. Je wordt er niet door opgeslokt. Iets echt verwerken, lukt alleen als er tenminste een beetje afstand is tussen jou en de gebeurtenis. Dan is er ruimte voor alle gevoelens die er bij kunnen komen. Niet alleen die ene die er toen was.
Stap voor stap
Jouw hele aanwezigheid is genoeg om ervaringen te verwerken. En het mooie is (vind ik): ons lichaam neemt de leiding. Ons lichaam is onze allerbeste begeleider. Het laat precies dat bovenkomen, wat nu handig is om te verwerken. Nooit teveel, altijd genoeg. Door ons lichaam te volgen, hele we.