Iedereen probeert het wel eens: de sfeer veranderen. Of het nou een teamvergadering is, een verjaardag bij familie of een avondje met je date: soms is er iets nodig om het gezelliger te krijgen.
Grappen, eten, …
Dat gebeurde bij mij best vaak op het werk: de stemming op een dieptepunt, waarna ik mijn best ga doen. Vooral door er een grap in te gooien. Liefst een ironische. Of een verjaardag ‘opleuken’ door iets lekkers mee te nemen. Niet omdat de sfeer zo rot was. Maar uit een gewoonte om bij te dragen gezelligheid.
Ventiel
Ongevraagd een ventiel zijn in een groep. Dat gedrag herken ik voor mijzelf. Als kind gewend om thuis spanningen te voelen. Mijn ‘oplossing’ was: zo ongemerkt mogelijk, er alles aan doen om de ontspanning erin te krijgen. Het luchtig houden, extra helpen in het huishouden, heel waarderend zijn, dat soort dingen,
Oppervlakte
Zo heeft ieder de eigen manier om om te gaan met een moeilijke situatie. Op dat moment verzacht het de pijn, het ongemakkelijke van een overspannen thuis Het lastige is, dat het een soort symptoombestrijding blijft. De werkelijke bron van de spanningen blijft als het ware ‘onder water’. Emoties krijgen geen aandacht en geen woorden.
Overlopen
Wanneer dit langer duurt, kan de stress iets gewoons worden. Een gewenning. Misschien ook een gewenning aan de momenten waarop de spanning weer even naar de achtergrond is. Zoals na een ruzie, of op momenten dat er iets gevierd wordt.
Praten
De meest realistische oplossing is, dat mensen praten over wat ze ervaren. Alleen al het benoemen, dát er wat is, kan heel veel betekenen. Het kan de start betekenen van een proces, waarin op tafel komt wat er speelt en wat er anders kan. Praten maakt het veel makkelijker om je te verbinden aan elkaar. Het geeft de kans om te weten, hoe de ander iets beleeft.
Ontdekken
Praten over wat je voelt, kan zomaar tot ontdekkingen leiden. Dat komt omdat gevoelens heel rijk zijn. Het is een universum op zich: zoveel verschillende gevoelens die te onderscheiden zijn. In onze taal zijn er zeker honderden woorden die elk over (net) een andere emotie gaan. Door emoties naar boven te laten komen, kunnen we preciezer ervaren, wat het is en wat het ons te zeggen heeft.
Taal van het leven
Emoties zijn als een eigen taal van het leven. Zonder emoties hadden we niet veel te zoeken op Aarde. Het geeft kleur, beleving. Ook als het geen woorden krijgt. Maar woorden zijn wel super handig om ons gevoel te delen. Want we zijn uniek in wat wij persoonlijk beleven. Niemand kan ons vertellen, wat dat is. Alleen wij voelen het. En alleen wij geven er betekenis aan.
Vertalen
Door over onze gevoelens te praten, vertalen we als het ware de emotietaal in onze spreektaal. Dat gaat meestal best vanzelf. Het wordt makkelijker, naarmate we meer toelaten en meer gewend raken aan een bepaalde emotie. Het is dus eigenlijk iets dat we oefenen. Dat is ook precies waarom we kunnen zeggen dat iemand moeilijk over gevoelens praat.

Spannend
Het maakt ook uit of het onderwerp spannend is of niet. Hoe goed we ook zijn in het praten over gevoelens: wanneer het gevoel intens is, kan het lastig zijn het toe te laten. Dan wacht de emotie op vertaling, en blijft het in een soort ruwe vorm. Waardoor ook de bron van de emotie buiten zicht blijft. Waarom je je zo voelt en waarom daar spanning op zit.
Verleden
Wanneer we iets indringends hebben meegemaakt en dat niet verwerkt, kunnen gevoelens terug blijven komen. Als een soort boodschapper. Met de intentie dat je ruimte gaat maken om die oude gebeurtenis, te onderzoeken.
Kruimelspoor
In een sessie bij Praktijk Weij gebruiken we de ‘boodschapper-emotie’ als startpunt van zo’n onderzoek. Als het begin van een kruimelspoor. Stap voor stap, dichter bij het terugvinden van de bron. Het fijne is, dat zelfs het ervaren van het begin van het kruimelspoor al opluchting kan brengen.

